يادمه اسمون برام يه قصه گفت:

قطره كوچك بود

بي غرور پاكو شفاف

اسمان او را دوست داشت

او در دلش جايي داشت

ابرتنهايي نداشت

پاك بود اما وسيع

كم غمي داشت درميان دوستان

اسمان با غمش اشنا بود

خواست همدمش باشد

او نخواست

اسمان قطره را در ابر نهاد

ابر غربتي با قطره نداشت

قطره شاداب. با طراوت. بي سكوت.

ابر اورا دوست داشت

همدمي بود بي غم تراز پروانه ها

قطره غمش را پاك كرد

ابر خواست تا از او شود

ذره ذره به قطره راه يافت

قطره سنگين شد

لغزيد

افتاد

ابرگرييد

او هزاران هزار معشوق شد

در پي قطره فرود امد

ان همه معشوق

در پي عشق در يا شدن